| تبليغات | X |
|
سرای دل به عهدی کهنه می سوخت به هر بسته دری سخت مشت می کوفت *** به رازی کز درون آتش به جان داشت به راه انتظار او دیده می دوخت *** ز حسرت او به تربت اشک می داد و با اشکش ز دل اندوه می روفت *** ز آن رو کو ببیند صبح روشن دو چشمش همچو شمعی مست می سوخت *** ز بوی کوی عشاقان شمیم از یاد می برد ز غربت او به هر میخانه سر آرام می کوفت *** میان هر هوای مه گرفته پر هیاهو دخیلی رنگ باران ساده می دوخت ***** بخشی12 اردیبهشت ماه 85
+ تاریخ پنجشنبه شانزدهم تیر 1390 | ساعت20:17 | نویسنده نرگس بخشی |
سلام به همه دوستانی که تو مدت این چندماه بدلیل گرفتاریهای کاری نبودم بهم سر زدن
از قصمیم قلب از همتون ممنونم
+ تاریخ پنجشنبه شانزدهم تیر 1390 | ساعت19:52 | نویسنده نرگس بخشی |
از نوای لای باران قصه خواندم بر وجودم از نوازش شعر راندم *** در نگاه سرد و سنگین اقاقی چو چشم شاپرک پر درد ماندم *** میان کوچه باغ شعرو خواهش غرل گم کرده ای بی وزن ماندم *** ز پیغامی ز قاصد بی مهابا شکوه مشفقی از چشم راندم *** وضویی کرده از مژگان شبنم نمازی از ستایش مست خواندم *** شقایق را به دستان خموشی شدم پرپر و خود یک ساق ماندم *** هوای خواهش الاله ها را به آغوش نوایی ساده راندم *** به ابری داده ام سوگند بارش که گویی بی وجودش زرد ماندم *** و کردم جان رها در سازش باد و آوازی ز صد فریاد خواندم ******* بخشی 5 آذرماه 83 + تاریخ یکشنبه بیست و نهم اسفند 1389 | ساعت3:35 | نویسنده نرگس بخشی |
لبخند می زند بر من نگاه سرد و تاریکی قدم بگذارم از سویش میان کوی باریکی *** شرر خواهم ز چشمانش ولی او سخت خاموش است شود آیا کند بر من نگاهی از سر نیکی *** نثارش می کنم آرام کمی از شور عشق خویش که شاید شعله ای باشد میان شعر تاریکی *** شکوه بر دیده بنشانم کمی هم ناز بر لبخند صفا هم همدمی دیگر برای راه باریکی *** رهی کز دیدگان او خزان بر باد بسپارم و شمعی روشن از احساس دهم بر راز این نیکی *** گلی از قلب می چینم که بویش عشق می سازد و گلخندی ز مه آرام برای رفع تاریکی *** و تقدیمش کنم باعشق گل و لبخند و گلبوسه میان کوچه باغ عشق که باشد کوی تاریکی *** ولی او ناز می سازد وجود و ساده بگریزد و دانم اینچنین داند که این است بهترین نیکی ********* بخشی 11 آذرماه 84 + تاریخ جمعه سیزدهم اسفند 1389 | ساعت23:57 | نویسنده نرگس بخشی |
غروب جمعه ای دیگر که از راهی دراز آمد نگاه خسته ام در دم به اندوهی فراز آمد *** نگاه سرخی از خورشید که عالم را به خون آویخت غم دیرینه را گویی به آزینی ز راز آمد *** هوای سینه مدفون شد به بغضی ساده و سنگین که با خود قصه ای می گفت ز اشکی کز نیاز آمد *** به بزمم کز پریشانی به عصر جمعه بر پا شد نوای مطربی غمگین ز قلبی پر گداز آمد *** دو صد فریاد بی پروا لبانم بسته می گوید در آن دم کز نگاه من یکی اشکی به ناز آمد *** همه طوفان غمهایم نسیمی روح افزا شد چو از روزن ز راهی دور نوایی دلنواز آمد *** میان این هوای غم که که آواری غم انگیزست مؤذن گفت برخیزید که وقتی از نماز آمد *** به ناگه کوه اندوهم به کاهی پست می مانست چرا چون بانگ زیبایی بگفت وقت نیاز آمد *** بخشی 12 خرداد ماه 85 + تاریخ جمعه ششم اسفند 1389 | ساعت15:28 | نویسنده نرگس بخشی |
گل از گلشن به رازی قصه می گفت نمی دانم چرا سر بسته می گفت *** یکی صد واژه از آشوب و فریاد به گوش غنچه ای دلخسته می گفت *** چنان از گریه شعری تازه می خواند که گویی قصه ای بی غصه می گفت *** شمیم خاک باران خورده را او چو گل های ز نم شسته می گفت *** نوای خسته ی بلبل ز هجران به آهنگی ز وصل آهسته می گفت *** هزاران خواهش از آمال دیروز ز آغوش چمن پیوسته می گفت *** ز آبی اندک از جویی گل آلود چو جوشان چشمه ای نو رسته می گفت *** نسیمی را به تهمت دزد می خواند و تهمت را بسی دانسته می گفت *** و شد گلشن ز اندوهش لبالب چو گل رازش به او سر بسته می گفت ******** بخشی 14 تیر ماه 85 + تاریخ جمعه بیست و نهم بهمن 1389 | ساعت0:45 | نویسنده نرگس بخشی |
تقدیم به همه فرزندان از یاد رفته مادرم مهتاب را گهواره خوابم نمود بوسه ها را با تمنا از لبانم می ربود *** لای باران قصه می کرد در نسیم با غزل شب را ز نارم می زدود *** با ردیف ناز و بیتی از سکوت از برایم شعر رویا می سرود *** در هوای کوچه های خواب من روز و شب رب را زخلقم می ستود *** با صدای ناله ام جان می سپرد هر نفس را بند بر من می نمود *** ناگهان رفت وشدم تسلیم باد بال غم را مرغک بختم گشود *** چون برفتم با نوای عشق سویش باشعف جای مهر پر بار فریادم نمود *** هر غزل از کوچه با غ جور را یادی از فریاد مادر می سرود *** مادری کز من به آسانی گذشت چون زعشقی از تبار هیچ بود ******** 18 بخشی اسفندماه 81 + تاریخ یکشنبه هفدهم بهمن 1389 | ساعت3:28 | نویسنده نرگس بخشی |
تو را بر مطرب بیدار سوگند مرا بر مسلم تبدار سوگند *** تو را بر ماه و مهتاب و ستاره مرا برناله ی دلدار سوگند *** تو را بر جاده ای روشن ز میعاد مرا بر کوچه و بازار سوگند *** تو را بر دشتی از آلاله ی سرخ مرا بر وادی گلزار سو گند *** تو را بر ابر و باران و شقایق مرابر آب بی زنگار سوگند *** تو را بر ناجی فردای دیروز مرا بر هر دل هوشیار سوگند *** تو را بر ساغر و مینا و مستی مرا بر عاشق بیزار سوگند *** تو را بر ژاله و بر ناله ی باد مرا بر مدفن آزار سوگند *** تو را بر قایق و دریای آبی مرا بر شوق یک دیدار سوگند *** تو را بر نام مادر نام معشوق مرا بر کودکی بیمار سوگند *** تو را بر کوچه ای تاریک و پردرد مرا بر سایه دیوار سوگند *** تو را بر وحشت دیدار با خاک مرا بر تربت نمدار سوگند *** تو را بر کوه و عرش و آسمانها مرا بر بلبل دلدار سوگند *** تو را بر قاصدک بر مژده ی باد مرا بر مسلخ بی دار سوگند *** تو را بر پیچ و تاب زلف و گیسوی مرا بر حوری غمدار سو گند *** تو را بر مژده ای زیبا ز فردوس مرا بر نیکی پندار سوگند *** تو را بر آینه بر نور الماس مرا بر جمله انکار سوگند *** تو را بر کودکی سرگرم بازی مرا بر گلشن بی خار سوگند *** تو را بر صحبت ناز و نوازش مرا بر شاهد کردار سوگند *** تو را بر سجده ی شبهای بیدار مرا بر نام تو دادار سوگند *** تو را بر شعر دورم دار از هیچ مرا هر شب به تو وادار سوگند ********* بخشی 19ابانماه 81 + تاریخ چهارشنبه سیزدهم بهمن 1389 | ساعت16:36 | نویسنده نرگس بخشی |
یکی دیگر مرا روزی صدا کرد دل و جانم به عشقش آشنا کرد *** نگاه سرد و پر تشویش و زارم به نام گرمی مهرش شتا کرد *** پرستوی شکن بال دلم را به باغ پر ز الفت او رها کرد *** صدایش نور بود و نادی نور به نور خود نوایم را ندا کرد *** شکر خند و لبش نوشین و آرام همه تن را به ناز خود ریا کرد *** چو گل روئید بر بستان آیین نگاهش را برایم چون منا کرد *** نگه کردم به تن کین چیست بر تن بدیدم مهر خویشش را ردا کرد *** چنان آمد که سرمست و پر از شور وجودم را به جان خود فدا کرد *** شکوه و مهربانی را چه زیبا به درد غم گداز تن شفا کرد ******** بخشی 3 اردیبهشت ماه 85 + تاریخ شنبه نهم بهمن 1389 | ساعت0:17 | نویسنده نرگس بخشی |
پشت این تنهایی منفور و نمناک می نگارم شعر عشق لاله و خاک *** در گذر گاهی ز شهری پر هیاهو دل رمید از سینه بی پروا و بی باک *** به سوی هاله ای از جنس دیروز که چون مه صاف بود و ساده و پاک *** ولی زنگار حسرت تار می کرد تنش را همچو کوته شاخه از تاک *** به ماندن در سیاهی سخت منفور به رفتن از تباهی سخت چالاک *** لبانش ساده عشق تکذیب می کرد و دل خندان برون آورد سر از خاک *** مرا چون پنجه بهر ناز می خواند و گه گریان لقب دادم به تریاک *** ولی افسوی فکرم ساده نوشید و دادم خاطرش بر گرگ ملّاک *** و رفت و از فراغش درس این بود مکان عشق دل ، لاله در خاک ******** بخشی 5 مرداد ماه 83 + تاریخ دوشنبه چهارم بهمن 1389 | ساعت1:7 | نویسنده نرگس بخشی |
لبخند می زند بر من نگاه سردو تاریکی قدم بگذارم از سویش میان کوی باریکی *** شرر خواهم ز چشمانش ولی او سخت خاموش است شود آیا کند بر من نگاهی از سر نیکی *** نثارش می کنم آرام کمی از شور عشق خویش که شاید شعله ای باشد میان شعر تاریکی *** شکوه بر دیده بنشانم کمی هم ناز بر لبخند صفا هم همدمی دیگر برای راه باریکی *** رهی کز دیدگان او خزان بر باد بسپارم و شمعی روشن از احساس دهم بر زار این نیکی *** گلی از قلب می چینم که بویش عشق می سازد و گلخندی ز مه آرام برای رفع تاریکی *** و تقدیمش کنم با عشق گل و لبخند و گلبوسه میان کوچه باغ عشق که باشد کوی باریکی *** ولی او ناز می سازد وجود و ساده بگریزد و دانم این چنین داند که این است بهترین نیکی ******** بخشی 11 آذر ماه84 + تاریخ دوشنبه بیست و هفتم دی 1389 | ساعت0:47 | نویسنده نرگس بخشی |
سبد سبد ترانه را به گل شبانه داده ام سکوت مهرو عشق را به گل نشانه داده ام *** میان مستی شبم به همره نسیم و باد شکوه بال شاپرک به صد کرانه داده ام *** زوال خنده ای پلید که ناز خواب می پراند زگریه ی شبانه ای به ره میانه داده ام *** صدای اختری که شب نوای نور می زدش غرل نموده با شرر به نی ترانه داده ام *** نیاز ماه و ناز مهر به نور و خواهش و صفا چو شعر عاشقانه ای به دل روانه داده ام *** به سبز سرد کزنیاز به سایه می زند نگه سرور ابر سرد را به یک فسانه داده ام *** ز بلبلان بی نفس که راهی ترانه اند نوای مهر کرده ساز به شور خانه داده ام *** برای بزم باورم که حزن را سحر نمود وجود غم قصیده وار به تازیانه داده ام ********* بخشی -22 دیماه 83 + تاریخ شنبه بیست و پنجم دی 1389 | ساعت1:36 | نویسنده نرگس بخشی |
این نوای دلم از چاه برون می آید از سوز جگر سوز دلم آه برون می آید *** می دهد دست طمع گریه به احوال دلم بیراهه اندوه پس از راه برون می آید *** می شود تار همه روز و شبم تارتر از روز دلم گریه هر دم به دلم خنده ای از ماه برون می آید *** می زند مطرب غمخانه نوای غم دل چون سرشک از نگهم گاه برون می آید *** می کند پاره دل اندوه غم یارو دیار تا که هجران به برم همچو غزل شاه برون می آید *** می خورم بغض و بدوزم لب و اغیار ندانند اندوه شب از اشک سحرگاه برون می آید *** می کنم گریه و صد ناله و شیون ز فغانی که از دورترین غمکده ناگاه برون می آید ********* 25 شهریور ماه 1389 + تاریخ شنبه بیست و پنجم دی 1389 | ساعت0:28 | نویسنده نرگس بخشی |
|
سلام به همه دوستانی که به حرفهای دل من گوش میدن. اگر حرفام به دلتون نشست و خواستین جایی قرارش بدین یادتون نره که حتما با نام و آدرس وبلاگم باشه. عناوین مطالب گذشته ایمیل برگ نخست Archive هفته سوم تیر 1390 هفته چهارم اسفند 1389 هفته دوم اسفند 1389 هفته اوّل اسفند 1389 هفته چهارم بهمن 1389 هفته سوم بهمن 1389 هفته دوم بهمن 1389 هفته اوّل بهمن 1389 هفته چهارم دی 1389 links تا شقایق هست زندگی باید کرد بی ناز در حوالی این کوچه ها(الهام کریمی) ردپای خدا(مهتاب) عاشقانه خاطرات پسری احساساتی(رضا) محمد نقیان خیلی دور(ندا فروزان) ابراهیم حسین زاده قلعه ی سیب(سودابه مهیجی) قلب قلم (حسنا محمدزاده) صبا محسن برین designed by |
